कॉमेडियन राजीव ठाकूर यांनी संघर्षाच्या दिवसांबद्दल भावूक करणारा खुलासा केला. एका छोट्याशा खोलीतलं बालपण, ४० वॉटचा पिवळा बल्ब, १९८४ च्या दंगलीनंतरचे हाल आणि आजच्या यशस्वी आयुष्यापर्यंतचा प्रेरणादायी प्रवास जाणून घ्या.
राजीव ठाकूरचा धक्कादायक संघर्ष: ४० वॉटच्या पिवळ्या बल्बपासून स्टारडमपर्यंत; आजही अंधाराची वाटते भीती
मुंबई : पडद्यावर सतत हसवणारा कलाकार प्रत्यक्ष आयुष्यात किती मोठ्या संघर्षातून पुढे आला असेल, याची कल्पनाही अनेकांना नसते. हिंदी मनोरंजनविश्वातील लोकप्रिय कॉमेडियन आणि अभिनेता राजीव ठाकूर यांनी नुकत्याच दिलेल्या मुलाखतीत आपल्या बालपणातील अत्यंत कठीण दिवसांची आठवण सांगितली. त्यांच्या आयुष्यातील काही प्रसंग इतके वेदनादायी होते की, आजही त्या आठवणी काढताना त्यांच्या डोळ्यात अश्रू येतात. एका छोट्याशा खोलीत संपूर्ण कुटुंबासह राहणं, घरात फक्त ४० वॉटचा पिवळा बल्ब, रात्री नऊ वाजल्यानंतर वीज बंद होणं आणि रोजच्या जगण्यासाठी पालकांनी केलेला संघर्ष, या सगळ्या गोष्टी त्यांनी अत्यंत भावूक होत सांगितल्या.
राजीव ठाकूर यांचा जन्म एका साध्या मध्यमवर्गीय कुटुंबात झाला. त्यांच्या आई-वडिलांनी प्रेमविवाह केला होता. मात्र या विवाहामुळे दोघांनाही घरच्यांचा विरोध सहन करावा लागला. लग्नानंतर वडिलांना घरातून बाहेर काढण्यात आलं आणि आलिशान घरातून त्यांना एका छोट्याशा भाड्याच्या खोलीत राहायला जावं लागलं. याच एका खोलीत राजीव आणि त्यांची भावंडं मोठी झाली.
Related News
अविश्वसनीय प्रवास! रात्री ९ नंतर अंधारात जगणारा राजीव ठाकूर आज लक्झरी आयुष्य जगतो
राजीव सांगतात की, ती एकच खोली त्यांच्या संपूर्ण आयुष्याचा आधार होती. त्याच खोलीत स्वयंपाक व्हायचा, त्याच ठिकाणी झोपायचं, पाहुणे यायचे आणि त्याच ठिकाणी अंघोळही करावी लागायची. घरात कोणीतरी अंघोळ करत असेल तर बाकीच्या सदस्यांना बाहेर थांबावं लागायचं. त्या परिस्थितीची आठवण सांगताना त्यांनी अत्यंत वेदनादायी शब्दांत म्हटलं की, अनेकदा त्यांना स्वतःचं घर सार्वजनिक शौचालयासारखं वाटायचं.
त्यांच्या वडिलांचा अमृतसरमध्ये धाग्याचा छोटासा व्यवसाय होता. मात्र १९८४ च्या दंगलीत तो पूर्णपणे उद्ध्वस्त झाला. व्यवसाय बंद पडल्यामुळे संपूर्ण कुटुंब आर्थिक संकटात सापडलं. घरभाडं भरणंसुद्धा कठीण झालं. कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करण्यासाठी त्यांच्या आईने कपडे शिवण्याचं काम सुरू केलं. दिवस-रात्र मेहनत करून ती घर चालवत होती, तर वडील पुन्हा उभं राहण्याचा प्रयत्न करत होते.
राजीव यांनी सांगितलेला आणखी एक प्रसंग अनेकांच्या मनाला चटका लावणारा आहे. त्यांच्या घरात फक्त ४० वॉटचा पिवळा बल्ब होता. त्यांनी कधी ट्यूबलाईटच पाहिली नव्हती. दुसऱ्यांच्या घरात पांढरा उजेड दिसला की त्यांना आश्चर्य वाटायचं. आपल्या घरात असा प्रकाश कधी येणार, हा प्रश्न त्यांच्या मनात कायम असायचा.
त्या काळात वीजबिल भाड्यात समाविष्ट असल्याने घरमालक रोज रात्री नऊ वाजता वीजपुरवठा बंद करायचा. त्यानंतर संपूर्ण रात्र अंधारातच काढावी लागायची. अंधाराची ती भीती त्यांच्या मनात इतकी खोलवर बसली की आजही ते रात्री झोपताना खोलीतील सर्व दिवे सुरू ठेवतात. अंधार झाला की बालपणातील त्या आठवणी पुन्हा डोळ्यासमोर उभ्या राहतात, असं त्यांनी सांगितलं.
ते ज्या इमारतीत राहत होते, तिथे लिफ्ट नव्हती. तिसऱ्या मजल्यावर राहण्यासाठी दररोज पाण्याच्या बादल्या आणि हंडे जिन्यावरून वर न्यावे लागत. लहान वयातच कष्ट काय असतात, हे त्यांनी जवळून अनुभवलं. साध्या गरजांसाठीही मोठी मेहनत घ्यावी लागायची.
राजीव यांनी त्यांच्या आई-वडिलांच्या त्यागाचाही विशेष उल्लेख केला. घरात आर्थिक परिस्थिती अत्यंत बिकट असतानाही आई-वडील मुलांच्या आनंदासाठी शक्य ते सर्व प्रयत्न करत. रविवारी फक्त ५० ग्रॅम अमूल बटर आणलं जायचं. ते तिन्ही भावंडांमध्ये वाटून दिलं जायचं. मात्र आई-वडील स्वतः ते कधीच खात नसत. मुलांनी पोटभर खावं, हीच त्यांची इच्छा होती.
हिवाळ्याच्या दिवसांत थंडीपासून बचाव करण्यासाठी घराच्या खिडक्यांवर जुनी वर्तमानपत्रं लावली जायची. थंडी, गरिबी आणि अपुऱ्या सुविधा असूनही कुटुंबाने कधी हार मानली नाही. या सगळ्या आठवणींनी आजही राजीव भावूक होतात.
आज परिस्थिती पूर्णपणे बदलली आहे. राजीव ठाकूर यांच्याकडे नाव, प्रसिद्धी, आर्थिक स्थैर्य आणि सुखसोयी आहेत. ते प्रीमियम हॉटेलमध्ये राहतात, आवडेल ते खातात आणि आपल्या मेहनतीच्या जोरावर यशस्वी आयुष्य जगत आहेत. मात्र संघर्षाचे दिवस ते कधीही विसरले नाहीत.
अमृतसरला गेल्यानंतर ते आजही मुद्दाम जास्त बटर मागवून खातात. कारण लहानपणी पुरेसं बटर खाण्याची इच्छा कधी पूर्ण झाली नव्हती. त्या एका छोट्याशा आठवणीमध्ये त्यांच्या बालपणाचा संपूर्ण संघर्ष दडलेला आहे.
कॉमेडियन म्हणून लोकांना हसवणाऱ्या राजीव यांना अनेकदा त्यांच्या आयुष्यावर स्टँड-अप कॉमेडी करण्याचा सल्ला दिला जातो. मात्र ते म्हणतात की, काही आठवणी विनोदात बदलणं शक्य नसतं. स्टेजवर लोकांना हसवताना ते स्वतःही हसतात, पण स्टेजच्या मागे गेल्यावर संघर्षाच्या आठवणी त्यांना रडवतात.
राजीव ठाकूर यांची ही कहाणी केवळ एका कलाकाराचा प्रवास नाही, तर संकटांशी झुंज देत स्वप्न पूर्ण करणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीसाठी प्रेरणादायी उदाहरण आहे. गरिबी, अपमान, अंधार आणि संघर्ष यांवर मात करून मेहनतीच्या जोरावर यश मिळवता येतं, याचं ते जिवंत उदाहरण ठरले आहेत. पडद्यावर हसवणाऱ्या या कलाकाराच्या आयुष्यातील अश्रूंनी भरलेला हा प्रवास आज अनेकांना नव्याने जगण्याची प्रेरणा देत आहे.
