दोन दिवसांत येतो म्हणत आईला आश्रमत सोडलं; साडेचार वर्षे मुलाची वाट पाहत अखेर आईने डोळे मिटले
इंदौर : आई-वडील आयुष्यभर कष्ट करून आपल्या मुलांना मोठं करतात, त्यांच्या सुखासाठी स्वतःच्या अनेक इच्छा बाजूला ठेवतात. मात्र, वृद्धापकाळात याच आई-वडिलांना मुलांकडून दुर्लक्ष, उपेक्षा आणि एकटेपणाचा सामना करावा लागल्याच्या घटना वारंवार समोर येत आहेत. इंदौरमधून समोर आलेली एका वृद्ध आईची कहाणी मन हेलावून टाकणारी आहे. ‘दोन दिवसांत परत येतो’ असं सांगून मुलाने आईला वृद्धाश्रमात सोडलं; मात्र त्यानंतर तब्बल साडेचार वर्षे उलटूनही तो आईला भेटायला आला नाही. अखेर मुलाची वाट पाहत असतानाच त्या वृद्ध महिलेचा मृत्यू झाला.
मिळालेल्या माहितीनुसार, 85 वर्षीय सरिता नारायणे यांना त्यांच्या मुलाने जानेवारी 2022 मध्ये इंदौरमधील एका निराश्रित आश्रमात आणून सोडलं होतं. मुलाने आश्रम व्यवस्थापनाला आपली मीटिंग असल्याचं सांगितलं आणि केवळ दोन दिवसांत परत येऊन आईला घरी घेऊन जाईन, असं आश्वासन दिलं. मुलगा आपल्याला पुन्हा घरी घेऊन जाईल, या विश्वासावर सरिता यांनीही आश्रमात राहण्यास होकार दिला.
Related News
D-Mart Secret: डाळी इतक्या स्वस्त का? 5 मोठी कारणे आली समोर!
चित्रा वाघांचा विजय वडेट्टीवारांवर जोरदार पलटवार; “अक्कल असेल तर न्यायालयाचा निर्णय मान्य करा!”
आर्णी पत्रकार संघाची नवी दमदार कार्यकारिणी गठीत; आबिद फानन अध्यक्ष, जाकीर सोलंकी सचिव
तुकाराम मुंढेंचा दणका! Domino’s नंतर Parle Agro गोदामावर 11 तास धाड; लाखोंचा माल जप्त
मुख्यमंत्र्यांनाही अटक करणाऱ्या ‘वाघीण’ IPS रूपा मौदगिल यांची धडाकेबाज कहाणी ; 20 वर्षांत 40 बदल्या!
हरभजन सिंग-श्रीसंत वादाला नवा ट्विस्ट! ‘रुममेट’ म्हणून श्रीसंतची निवड; बॉक्सिंग चॅलेंजमुळे पुन्हा चर्चेला उधाण
वेबसिरीज पाहून पत्नीच्या हत्येचा धक्कादायक कट; 62 वर्षीय सॉफ्टवेअर कन्सल्टंटला अटक
महिलांच्या खात्यात आधी 20 हजार, नंतर 30 हजार? योगी सरकारच्या ‘गेमचेंजर’ प्लॅनची जोरदार चर्चा
‘द ट्रेटर्स 2’च्या प्रीमिअरआधी श्वेता तिवारीला डेंग्यू; हॉस्पिटलमध्ये उपचार सुरू
सुखबीर सिंह बादल यांच्यावर नांदेडमध्ये धारदार शस्त्राने हल्ला;1 आरोपी ताब्यात, प्रकृती स्थिर
शिवसेना फुटीच्या खटल्याला मोठे वळण! कपिल सिब्बलांचा शिंदेंना महाप्रश्न; ‘कुठल्या आधारावर राष्ट्रीय कार्यकारिणी जाहीर केली?’
‘मुगल-ए-आजम’ ठरला प्रचंड सुपरहिट, K. आसिफ यांच्या जिद्दीची कहाणी ;14 वर्षांची मेहनत फळाला आली;
मात्र दोन दिवस गेले… त्यानंतर आठवडे गेले… महिने उलटले… आणि पाहता पाहता तब्बल साडेचार वर्षांचा काळ निघून गेला. पण मुलगा मात्र परतलाच नाही.
‘माझा मुलगा कधी येणार?’ या प्रश्नाचं उत्तर मिळालंच नाही
वृद्धाश्रमातील कर्मचाऱ्यांच्या म्हणण्यानुसार, सरिता नारायणे या अनेकदा आपल्या मुलाबद्दल विचारत असत. मुलगा आपल्याला घरी घेऊन जाण्यासाठी नक्की येईल, असा त्यांना शेवटपर्यंत विश्वास होता. आश्रमातील कर्मचारी त्यांची काळजी घेत होते; मात्र मनाच्या एका कोपऱ्यात मुलाची भेट आणि पुन्हा आपल्या घरात जाण्याची आस कायम होती.
वय वाढत गेल्याने सरिता यांची प्रकृतीही हळूहळू खालावत गेली. त्यांची दृष्टी कमी झाली. आर्थिक परिस्थितीमुळे आवश्यक उपचारांची अडचण निर्माण होऊ नये म्हणून आश्रमाने दानशूर व्यक्तींच्या मदतीने त्यांच्या चष्म्याची व्यवस्था केली. आवश्यक वैद्यकीय उपचारही करण्यात आले.
मात्र, ज्या मुलाची त्या आतुरतेने वाट पाहत होत्या, त्याच्याशी संपर्क साधण्याचे आश्रम व्यवस्थापनाचे प्रयत्नही निष्फळ ठरले.
मुलाचा मोबाईल बंद; संपर्क साधण्याचे प्रयत्नही अपयशी
आश्रम व्यवस्थापनाने दिलेल्या माहितीनुसार, सरिता यांच्या मुलाने त्यांचा संपर्क टाळण्यास सुरुवात केली. त्याचा मोबाईल क्रमांक बंद झाला होता. तो दुसरीकडे राहायला गेल्याची माहितीही समोर आली. आश्रमातील कर्मचाऱ्यांनी त्याच्याशी संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केला; मात्र त्याच्याकडून कोणताही प्रतिसाद मिळाला नाही.
एकीकडे वृद्ध आई आपल्या मुलाच्या परतीची वाट पाहत होती, तर दुसरीकडे मुलाशी संपर्कच होत नसल्याने आश्रम व्यवस्थापनासमोरही मोठं आव्हान निर्माण झालं होतं.
अखेर 10 ऑगस्टला आईने घेतला शेवटचा श्वास
मुलाच्या भेटीची आस मनात ठेवून दिवस काढणाऱ्या सरिता नारायणे यांनी अखेर 10 ऑगस्ट रोजी अखेरचा श्वास घेतला. त्यांच्या निधनाची माहिती आश्रम व्यवस्थापनाने मुलाला देण्याचा प्रयत्न केला.
आईच्या निधनाची बातमी कळल्यानंतर तरी मुलगा धावून येईल, अशी आशा आश्रमातील कर्मचाऱ्यांना होती. आईच्या पार्थिवाचं शेवटचं दर्शन घेण्यासाठी मुलगा येईल, अशी अपेक्षा होती. त्यामुळे आश्रम व्यवस्थापनाने तब्बल तीन दिवस मुलाची वाट पाहिली.
पण यावेळीही तो आला नाही.
अखेर ज्या आश्रमाने साडेचार वर्षे सरिता यांची आईप्रमाणे काळजी घेतली, त्याच आश्रमातील कर्मचाऱ्यांनी पुढाकार घेतला. त्यांनी सरिता यांच्या पार्थिवावर सन्मानपूर्वक अंत्यसंस्कार केले.
ज्या घरासाठी आयुष्य झिजवलं, ते घरही विकल्याचा दावा
आश्रम व्यवस्थापनाच्या माहितीनुसार, सरिता नारायणे यांच्या मुलाने त्यांचं घरही विकल्याचा दावा करण्यात आला आहे. त्यानंतर त्याने आईशी संपर्क पूर्णपणे तोडला.
आयुष्यभर मुलाच्या संगोपनासाठी कष्ट करणाऱ्या सरिता यांना अखेर स्वतःच्या घरापासूनही दूर राहावं लागलं. ज्या मुलासाठी त्यांनी आयुष्य खर्ची घातलं, तोच मुलगा आपल्याला पुन्हा घरी घेऊन जाण्यासाठी येईल, या आशेवर त्या वृद्धाश्रमात राहिल्या.
मात्र ती प्रतीक्षा कधीच संपली नाही.
आई-वडिलांच्या वृद्धापकाळाचा प्रश्न पुन्हा ऐरणीवर
इंदौरमधील ही घटना केवळ एका आईची वेदनादायी कहाणी नाही, तर बदलत्या सामाजिक परिस्थितीवरही गंभीर प्रश्न उपस्थित करणारी आहे. वृद्ध आई-वडिलांनी आयुष्यभर मुलांसाठी केलेल्या त्यागाची परतफेड पैशांत किंवा संपत्तीत होऊ शकत नाही. त्यांच्या वृद्धापकाळात त्यांना सर्वाधिक गरज असते ती आपुलकीची, वेळेची आणि आपल्या माणसांच्या सहवासाची.
अलीकडच्या काळात वृद्धाश्रमांमध्ये राहणाऱ्या अनेक ज्येष्ठ नागरिकांच्या कहाण्या समोर येत आहेत. काहींना मुलं परिस्थितीमुळे आश्रमात ठेवतात, तर काही प्रकरणांमध्ये जाणीवपूर्वक पालकांपासून दूर जाण्याच्या घटना समोर येतात.
हरियाणातील सोनीपत येथेही काही दिवसांपूर्वी एका वृद्ध व्यक्तीचा आपल्या मुलींची वाट पाहत वृद्धाश्रमात मृत्यू झाल्याची घटना चर्चेत आली होती. त्या पार्श्वभूमीवर इंदौरमधील सरिता नारायणे यांची कहाणी समाजाला अंतर्मुख करणारी आहे.
‘दोन दिवस’ म्हणत निघालेला मुलगा साडेचार वर्षे परतलाच नाही
सरिता यांच्या कहाणीतील सर्वात वेदनादायी भाग म्हणजे त्यांनी मुलाच्या शब्दांवर ठेवलेला विश्वास. ‘दोन दिवसांत परत येतो’ या एका वाक्यावर त्यांनी साडेचार वर्षे विश्वास ठेवला.
प्रत्येक दिवस कदाचित त्यांना वाटत असेल—आज मुलगा येईल… उद्या येईल… मला घरी घेऊन जाईल…
पण तो दिवस कधीच आला नाही.
अखेर आईने डोळे मिटले, तेव्हाही मुलगा तिच्या शेवटच्या दर्शनासाठी आला नाही. ज्या आश्रमातील लोकांनी रक्ताचं नातं नसतानाही तिची काळजी घेतली, त्यांनीच शेवटी मुलाची भूमिका निभावत तिला अखेरचा निरोप दिला.
ही घटना समाजातील प्रत्येक मुलाने आणि प्रत्येक कुटुंबाने विचार करण्यास भाग पाडणारी आहे. आई-वडिलांना त्यांच्या आयुष्याच्या शेवटच्या टप्प्यात पैशांपेक्षा आपल्या मुलांचा वेळ आणि प्रेम अधिक आवश्यक असतं.
सरिता नारायणे यांच्या आयुष्याची ही वेदनादायी अखेर एकच प्रश्न मागे ठेवून जाते—ज्या आईने आयुष्यभर मुलाची वाट पाहिली, त्या आईला तिच्या शेवटच्या क्षणीही मुलाचा खांदा का मिळाला नाही?
