“मुर्तिजापूरच्या जुन्या होळी–रंगपंचमीच्या आठवणी”

होळी

होळी आणि रंगपंचमीच्या जुन्या आठवणी आजही अनेकांच्या मनात उजळून उठतात. मुर्तिजापूरसारख्या गावांमध्ये या सणांचा उत्साह काही वेगळाच होता. मुर्तिजापूरचे लोक सांगतात, “आम्ही शेणाच्या चाकोल्या महिनाभर आधीपासून तयार करायचो. पळसाच्या फुलांचा आणि हळदीचा रंग करून बाटलीत भरायचो. झाकणाला भोक पाडल्यावर ती घरगुती पिचकारी बनायची…” — असे आठवताना चेहऱ्यावर हसू येत असे आणि डोळ्यांत ओलावा दाटत असे.

त्या काळी मुलं-मुली होळीच्या तयारीला महिनाभर आधीपासून लागायचे. शेतातून आणि अंगणातून शेणाच्या घनुल्या गोळा करून उन्हात वाळवायचे, नंतर त्यातून रंग तयार करायचा. पळसाच्या फुलांचा केशरी रंग आणि हळदीचा पिवळा रंग सर्वत्र उधळला जात असे. घरगुती पिचकारी आणि हाताने बनवलेले रंग यामुळे सणाची मजा वेगळीच होती.

रंगपंचमीच्या दिवशी जुनी चपला घेऊन तिच्यावर “फोदा” असे उलट्या अक्षरात कोरायचे आणि तो ठसा मित्रांच्या शर्टवर उमटवायचा — हे करताना सर्वत्र हसरा जल्लोष आणि मस्ती असायची. कोणाच्याही मनात राग नसायचा, फक्त आनंद आणि एकत्र येण्याचा अनुभव असायचा. होळी पेटवण्यासाठी लाकडं गोळा करणे, मित्रांसोबत गावभर फिरणे, फागव्यात जीव तोडून नाचणे — या गोष्टींचाच खरा आनंद होता. ढोल-ताशांच्या तालावर रंग उधळत, मोठे-लहान एकत्र होऊन सण साजरा करायचे.

Related News

आजच्या आधुनिक आणि धावपळीच्या जीवनात सणांचा तो जुना उत्साह हरवला असल्याची भावना अनेकजण व्यक्त करतात. रेडीमेड रंग, डीजेचा मोठा आवाज आणि सोशल मीडियापुरते फोटो — एवढ्यापुरतेच सण मर्यादित राहिले आहेत. ज्येष्ठ नागरिक म्हणतात, “गेले राजा ते दिवस… आता कायची होळी आणि कायची रंगपंचमी… सण अळणी झाले, मिठच हरवलं.”

सणांचा खरा अर्थ फक्त रंग उधळणे नव्हे, तर एकोप्याची भावना, साधेपणा आणि आनंद जपणे हा आहे. बदलत्या काळातही त्या जुन्या आठवणींची उब कायम राहणार आहे. मुलांच्या खेळातला उत्साह, मित्रांसोबतची मस्ती, गावभर रंगीत धावणे — या गोष्टी आजही मनाला भावतात आणि त्या आठवणी जीवनभर स्मरणात राहतात.

600 शब्दांमध्ये ही जुनी होळी आणि रंगपंचमीची मजा, गावातील साधेपणा, एकोप्याची भावना आणि बदलत्या काळातील सणांचा फरक यांचा सुंदर फोटो उभा राहतो.

Related News