बॉलिवूडमधील प्रसिद्ध दिग्दर्शक विक्रम भट्ट यांनी नुकताच त्यांच्या आयुष्यातील अत्यंत भीषण आणि धक्कादायक अनुभव उघड केला आहे. राजस्थानमधील उदयपूर सेंट्रल जेलमध्ये घालवलेल्या दिवसांबद्दल त्यांनी सोशल मीडियावर एक भावनिक पोस्ट लिहिली असून, त्या पोस्टमुळे सध्या मोठी चर्चा रंगली आहे. विशेषतः त्यांनी वर्णन केलेली ‘बॅरेक नंबर 10’ मधील ती थरारक रात्र, आरोग्य सुविधांचा अभाव आणि कैद्यांची मानवी बाजू यामुळे समाजात अनेक प्रश्न निर्माण झाले आहेत.
बॅरेक नंबर 10 मधील थरकाप उडवणारी रात्र
विक्रम भट्ट यांनी सांगितले की, जानेवारी महिन्यातील कडाक्याच्या थंडीत ते उदयपूर सेंट्रल जेलमधील बॅरेक नंबर 10 मध्ये होते. त्या रात्री अचानक त्यांना प्रचंड थंडी वाजू लागली आणि ताप चढला. तुरुंगात वेळ कळण्याची कोणतीही सोय नसल्याने मध्यरात्र कधी झाली हेही त्यांना समजले नाही.ते लिहितात, “माझं शरीर अक्षरशः थरथरत होतं. दोन ब्लँकेट असूनही थंडी कमी होत नव्हती.” ही अवस्था इतकी गंभीर होती की त्यांना स्वतःच्या जीवाची भीती वाटू लागली.
‘गुन्हेगार’ ठरवलेल्या कैद्यांची माणुसकी
या भयानक परिस्थितीत एक अनपेक्षित गोष्ट घडली. भट्ट यांच्या शेजारी झोपलेल्या इतर कैद्यांनी, ज्यांना समाज गुन्हेगार मानतो, त्यांनी स्वतःचे ब्लँकेट त्यांच्यावर टाकले.चार ब्लँकेट असूनही मी थंडीने कापत होतो, पण त्या कैद्यांनी दाखवलेली माणुसकी मी कधीच विसरणार नाही,” असे भट्ट यांनी नमूद केले. या घटनेमुळे तुरुंगातील कैद्यांविषयी समाजाच्या दृष्टीकोनावरही प्रश्नचिन्ह निर्माण झाले आहे.
Related News
मर्दानी 2014: राणी मुखर्जीचा थरारक क्राइम थ्रिलर – OTT वर ट्रेंडिंग 113 मिनिटांचा क्लासिक
तुरुंगातील आरोग्य व्यवस्थेचा धक्कादायक चेहरा
दुसऱ्या दिवशी सकाळी जेव्हा भट्ट तुरुंगातील रुग्णालयात गेले, तेव्हा तिथली परिस्थिती पाहून ते हादरले. त्यांच्या मते, रुग्णालयात साधं थर्मामीटरदेखील उपलब्ध नव्हतं.भट्ट यांना ‘ॲक्सियल स्पॉन्डिलायटिस’ (Axial Spondyloarthritis) हा ऑटोइम्यून आजार आहे. या आजारामध्ये ताप आल्यास परिस्थिती गंभीर होऊ शकते. डॉक्टरांनी त्यांना मोठ्या रुग्णालयात हलवण्याची परवानगी दिली होती, मात्र व्हीआयपी बंदोबस्त आणि स्थानिक मेळाव्यामुळे पोलिस व्यस्त असल्याने त्यांना हलवण्यात आले नाही.ही बाब कारागृह व्यवस्थेतील गंभीर त्रुटी उघड करणारी आहे. कैद्यांच्या आरोग्याला प्राधान्य न देण्याबद्दल अनेक प्रश्न उपस्थित होत आहेत.
“मला तिथं मरायचं नव्हतं…” – भावनिक क्षण
या संपूर्ण अनुभवाने भट्ट यांना मानसिकदृष्ट्याही हादरवले. त्यांनी लिहिले,“माझे दिवस वेदनादायक होते आणि रात्री तापात जात होत्या. मला तिथं मरायचं नव्हतं. माझी मुलं, माझी पत्नी आणि 90 वर्षांचे वडील यांना माझी गरज होती.”त्यांच्या या शब्दांतून त्यांच्या भीतीची आणि कुटुंबाबद्दलच्या भावनांची तीव्रता स्पष्ट होते.
स्वतःच्या प्रयत्नांनी सुधारले आरोग्य
रुग्णालयात योग्य उपचार न मिळाल्याने भट्ट यांनी स्वतःच्या जीवनशैलीत बदल करण्याचा निर्णय घेतला. त्यांनी आहारातून मीठ आणि तेल पूर्णपणे बंद केले आणि दिवसाला मोठ्या प्रमाणात पाणी पिण्यास सुरुवात केली.यासोबतच त्यांनी बॅरेकमध्ये असलेल्या देवीच्या फोटोसमोर बसून प्रार्थना केली. काही दिवसांनंतर त्यांचा ताप हळूहळू कमी झाला. या अनुभवाला त्यांनी ‘चमत्कार’ असे संबोधले आहे.
नेमकं प्रकरण काय?
विक्रम भट्ट यांच्याविरोधात उदयपूरमधील ‘इंदिरा आयव्हीएफ’चे संस्थापक डॉ. अजय मुर्डिया यांनी फसवणुकीचा गुन्हा दाखल केला होता. आरोपानुसार, त्यांच्या पत्नीवर बायोपिक बनवण्यासाठी भट्ट यांनी कोट्यवधी रुपये घेतले, मात्र चित्रपट तयार केला नाही आणि पैसेही परत केले नाहीत.या प्रकरणात भट्ट आणि त्यांच्या पत्नीला अटक करण्यात आली होती. नंतर फेब्रुवारी 2026 मध्ये सर्वोच्च न्यायालयाने त्यांना जामीन मंजूर केला.
समाजात पुन्हा चर्चेला उधाण
भट्ट यांच्या या पोस्टमुळे सोशल मीडियावर मोठी चर्चा सुरू झाली आहे. विशेषतः तुरुंगातील आरोग्य व्यवस्था, कैद्यांना मिळणाऱ्या मूलभूत सुविधा आणि मानवी हक्क यावर पुन्हा एकदा प्रश्न उपस्थित होत आहेत.काही जणांनी भट्ट यांच्या अनुभवाला सहानुभूती दाखवली, तर काहींनी कारागृह व्यवस्थेतील सुधारणा करण्याची मागणी केली आहे. या घटनेमुळे ‘कैदी’ या शब्दामागील माणुसकी आणि त्यांचे मूलभूत हक्क यावर नव्याने विचार करण्याची गरज अधोरेखित झाली आहे.
विक्रम भट्ट यांचा हा अनुभव केवळ एका व्यक्तीचा व्यक्तिगत संघर्ष नाही, तर तो संपूर्ण कारागृह व्यवस्थेचा आरसा आहे. आरोग्य सुविधा, प्रशासनाची जबाबदारी आणि कैद्यांप्रती मानवी दृष्टिकोन या सर्व गोष्टींचा पुनर्विचार करण्याची ही वेळ आहे.या घटनेमुळे एक गोष्ट स्पष्ट होते — तुरुंगात असले तरी कैदी हे शेवटी माणूसच असतात, आणि त्यांना मूलभूत हक्क मिळणं ही प्रशासनाची जबाबदारी आहे.
