मधुमेहावरील लोकप्रिय औषधांमुळे स्ट्रोकचा धोका कमी होतो का? नव्या संशोधनातून महत्त्वाची माहिती
टाइप २ मधुमेहावर उपचारासाठी मोठ्या प्रमाणावर वापरली जाणारी औषधे आता केवळ रक्तातील साखर नियंत्रणापुरती मर्यादित राहिलेली नाहीत. अलीकडील संशोधनानुसार, ही औषधे मेंदूशी संबंधित गंभीर आणि प्राणघातक ठरू शकणाऱ्या स्ट्रोकच्या एका प्रकाराचा—सबॅरॅक्नॉइड हेमोरेज (SAH)—धोका कमी करू शकतात, अशी आशादायक माहिती समोर आली आहे. २०२६ मध्ये प्रसिद्ध झालेल्या European Medical Journal मधील अभ्यासामुळे वैद्यकीय क्षेत्रात मोठी चर्चा सुरू झाली आहे.
सबॅरॅक्नॉइड हेमोरेज हा स्ट्रोकचा अत्यंत गंभीर प्रकार मानला जातो. मेंदूमधील रक्तवाहिनीत तयार झालेला अॅन्युरिझम फुटल्यास मेंदूभोवतालच्या पोकळीत रक्तस्राव होतो आणि तो जीवघेणा ठरू शकतो. अशा स्ट्रोकमध्ये मृत्यूदर जास्त असून वाचलेल्या रुग्णांनाही दीर्घकालीन अपंगत्वाचा सामना करावा लागतो. त्यामुळे या धोका कमी करण्याची कोणतीही शक्यता वैद्यकीय दृष्टीने अत्यंत महत्त्वाची आहे.
Related News
द्वारका अपघात : CCTV फुटेजमधून उघडकीस आले भीषण अपघाताचे सत्य
“The 50” Day 17 : वाइल्डकार्ड रिटर्न, निक्की-अर्बाजचा भावनिक संघर्ष आणि महालमधील मोठे ट्विस्ट!
सकाळ की रात्र ? योग्य स्किनकेअरची वेळ ओळखा – त्वचारोगतज्ज्ञांचा सल्ला
Holi 2026 Special : घराघरात बनणारे पारंपरिक पदार्थ आणि सणाची गोडी
‘The 50’ मध्ये मोठी उलथापालथ: बेबिका धुर्वेला एक्झिट ऑर्डर, अदनान शेखचा डाव यशस्वी
Electricity Bill थकबाकी वाढल्याने Nagpur परिमंडलात मोठी कारवाई; 1 लाखांहून अधिक ग्राहकांना इशारा. वीज तोडणी, दंड आणि तुरुंगवासाची शक्यता—पूर्ण बातमी वाचा.
जेवणानंतर लगेच चहा-कॉफी पिणे आरोग्यास हानीकारक का ?
बेल्जियम: जगाची चॉकलेट राजधानी
Elon Musk : 77 लाख कोटींचा मालक, पण खिशात नगद फक्त 7708 कोटी!
सुरक्षित PPF गुंतवणूक: 7.1% व्याजाने 15 वर्षांत कमवा जास्त नफा!
नव्या संशोधनात नेमके काय आढळले?
२०२६ मध्ये प्रसिद्ध झालेल्या दोन मोठ्या निरीक्षणात्मक (retrospective cohort) अभ्यासांमध्ये टाइप २ मधुमेह असलेल्या आणि मेंदूमध्ये न फुटलेले अॅन्युरिझम असलेल्या रुग्णांचा अभ्यास करण्यात आला. हे अॅन्युरिझम तुलनेने सामान्य असले तरी कालांतराने फुटण्याचा धोका असतो आणि त्यातून सबॅरॅक्नॉइड हेमोरेज होऊ शकतो.
या संशोधनात रुग्णांना दोन गटांमध्ये विभागण्यात आले. एका गटाला GLP-1 रिसेप्टर अॅगोनिस्ट वर्गातील औषधे दिली जात होती, तर दुसऱ्या गटाला ही औषधे दिली जात नव्हती. अनेक वर्षांच्या फॉलो-अपनंतर असे दिसून आले की, GLP-1RA औषधे घेणाऱ्या रुग्णांमध्ये नॉन-ट्रॉमॅटिक सबॅरॅक्नॉइड हेमोरेजचा धोका लक्षणीयरीत्या कमी होता.
एका अभ्यासात तब्बल २४,७०० हून अधिक रुग्णांचा समावेश होता. तीन वर्षांच्या कालावधीत GLP-1RA घेणाऱ्या रुग्णांमध्ये SAH होण्याचे प्रमाण तुलनेने कमी आढळले. दुसऱ्या अभ्यासात सुमारे २,२०० रुग्णांचे जुळवलेले गट तयार करून पाच वर्षांचा अभ्यास करण्यात आला. या अभ्यासात केवळ SAH चा धोका कमी झालाच नाही, तर एकूण मृत्यूदर (all-cause mortality) देखील कमी असल्याचे दिसून आले.
हे संशोधन इतके महत्त्वाचे का आहे?
आजपर्यंत GLP-1RA औषधे प्रामुख्याने रक्तातील साखर नियंत्रण, वजन कमी करणे आणि हृदयविकाराचा धोका कमी करणे यासाठी ओळखली जात होती. मात्र, या नव्या अभ्यासामुळे या औषधांचा फायदा मेंदूच्या आरोग्यापर्यंत पोहोचत असल्याचे संकेत मिळत आहेत.
याआधीच्या अनेक मोठ्या मेटा-अनालिसिस अभ्यासांमध्ये असे आढळले होते की, GLP-1RA औषधे घेणाऱ्या लोकांमध्ये इस्केमिक स्ट्रोकचा धोका सुमारे १५ ते १६ टक्क्यांनी कमी होतो. आता त्यात हेमोरेजिक स्ट्रोक, विशेषतः सबॅरॅक्नॉइड हेमोरेज, याचाही समावेश होत असल्याचे दिसत आहे.
तज्ज्ञांच्या मते, या औषधांचा रक्तवाहिन्यांवर बहुआयामी परिणाम होतो. ही औषधे सूक्ष्म रक्तवाहिन्यांचे कार्य सुधारतात, दाह (inflammation) आणि ऑक्सिडेटिव्ह ताण कमी करतात, तसेच रक्तदाब आणि लिपिड प्रोफाइल नियंत्रित ठेवण्यास मदत करतात. या सर्व घटकांमुळे अॅन्युरिझमची वाढ किंवा फुटण्याची शक्यता कमी होऊ शकते.
भविष्यातील उपचारपद्धतींवर काय परिणाम होऊ शकतो?
जर हे निष्कर्ष पुढील प्रॉस्पेक्टिव्ह आणि नियंत्रित क्लिनिकल चाचण्यांमध्येही सिद्ध झाले, तर टाइप २ मधुमेह असलेल्या आणि मेंदूशी संबंधित उच्च धोका असलेल्या रुग्णांसाठी GLP-1RA औषधे अधिक प्राधान्याने वापरली जाऊ शकतात. विशेषतः ज्या रुग्णांमध्ये आधीच मेंदूतील अॅन्युरिझम निदान झाले आहे, त्यांच्यासाठी ही औषधे अतिरिक्त संरक्षण देऊ शकतात.
यामुळे भविष्यात मधुमेह उपचारांच्या मार्गदर्शक तत्त्वांमध्येही बदल होण्याची शक्यता आहे. केवळ साखर नियंत्रण नव्हे, तर मेंदू आणि हृदयाचे दीर्घकालीन संरक्षण हा उपचारांचा मुख्य उद्देश ठरू शकतो.
मर्यादा आणि काळजी घेण्याचे मुद्दे
तथापि, संशोधकांनी सावधगिरी बाळगण्याचा सल्ला दिला आहे. हे अभ्यास निरीक्षणात्मक स्वरूपाचे असल्यामुळे त्यातून थेट कारण-परिणाम सिद्ध होत नाही. म्हणजेच GLP-1RA औषधांमुळेच SAH चा धोका कमी झाला, असे ठामपणे म्हणता येत नाही.
असेही संभव आहे की, ही औषधे घेणाऱ्या रुग्णांना एकूणच अधिक चांगली वैद्यकीय देखभाल मिळत होती किंवा त्यांच्या जीवनशैलीतील काही घटक स्ट्रोकचा धोका कमी करणारे होते. शिवाय, मोठ्या हेल्थकेअर डेटाबेसमध्ये सर्व घटना नोंदवल्या जातातच असे नाही. काही रुग्णांनी आरोग्यसेवा प्रणाली बदलली असल्यास किंवा इतर ठिकाणी उपचार घेतले असल्यास, काही प्रकरणे अभ्यासातून वगळली गेली असण्याची शक्यता आहे.
याशिवाय, GLP-1RA औषधांचे काही दुष्परिणामही आहेत. काही रुग्णांमध्ये पोटाशी संबंधित तक्रारी, क्वचित प्रसंगी डोळे किंवा स्वादुपिंडाशी संबंधित समस्या, तसेच वृद्धांमध्ये वयाशी संबंधित मॅक्युलर डीजनरेशनचा धोका वाढण्याचे संकेत इतर संशोधनांत आढळले आहेत. त्यामुळे प्रत्येक रुग्णासाठी लाभ आणि धोका यांचा समतोल साधणे अत्यावश्यक आहे.
अनेक मोठ्या डेटासेटमधून मिळालेला एकसारखा संकेत असा आहे की, GLP-1 रिसेप्टर अॅगोनिस्ट औषधे केवळ मधुमेह नियंत्रणापुरती मर्यादित न राहता मेंदू आणि रक्तवाहिन्यांचे संरक्षण करण्याचीही क्षमता बाळगू शकतात. इस्केमिक आणि हेमोरेजिक अशा दोन्ही प्रकारच्या स्ट्रोकचा धोका कमी होण्याची शक्यता ही अत्यंत उत्साहवर्धक बाब आहे.
तरीही, या निष्कर्षांची खात्री करण्यासाठी विशेषतः हेमोरेजिक स्ट्रोक आणि अॅन्युरिझम फुटण्यावर लक्ष केंद्रित करणाऱ्या पुढील नियंत्रित क्लिनिकल चाचण्यांची गरज आहे. तोपर्यंत, रुग्णांनी आणि डॉक्टरांनी ही माहिती आशादायक म्हणून पाहावी, मात्र उपचार निर्णय वैयक्तिक जोखीम, आरोग्यस्थिती आणि तज्ज्ञ सल्ल्यानुसारच घ्यावेत. मधुमेह उपचारांचे भविष्य अधिक व्यापक आणि मेंदू-केंद्रित होत असल्याचे हे एक महत्त्वाचे पाऊल मानले जात आहे.
