अकोला ते शिमला… आठ वर्षांनंतर बेपत्ता तरुणाचा चमत्कारिक शोध
गोशाळेत मजुरी करत जगत होता आयुष्य; ओळखपत्र तपासणीत उलगडली कहाणी, व्हिडिओ कॉलवर वडिलांच्या डोळ्यांत अश्रू
दरम्यान जयेश बोदाडे याचा जीवनप्रवास थेट हिमाचल प्रदेशातील शिमला जिल्ह्यापर्यंत पोहोचला होता. रोजगाराच्या शोधात तो वेगवेगळ्या ठिकाणी भटकत अखेर शिमला जिल्ह्यातील रामपूर बुशहर परिसरात स्थायिक झाला. येथे एका गोशाळेत त्याला काम मिळाले. खाणे-राहणे आणि दैनंदिन गरजा भागवण्यासाठी जयेशने याच गोशाळेत मजुरी सुरू केली. ओळखपत्र किंवा कोणतीही कागदपत्रे नसतानाही तो शांतपणे आपले आयुष्य जगत होता. कोणालाही आपल्या कुटुंबाबद्दल किंवा भूतकाळाबद्दल काही न सांगता, साधं आणि अलिप्त जीवन तो जगत राहिला.
चित्रपटांमध्ये अनेकदा आपण पाहतो – लहानपणी हरवलेली व्यक्ती वर्षानुवर्षांनी अचानक आपल्या कुटुंबाला भेटते. पडद्यावर पाहताना डोळे पाणावतात, पण प्रत्यक्ष आयुष्यात असे प्रसंग क्वचितच घडतात. मात्र महाराष्ट्रातील अकोला जिल्ह्यातून सुरू झालेली आणि थेट हिमाचल प्रदेशातील शिमला जवळील एका गोशाळेत येऊन थांबलेली ही कहाणी तितकीच हृदयस्पर्शी, थक्क करणारी आणि भावनिक आहे.
तब्बल आठ वर्षांपासून बेपत्ता असलेला जयेश सुधाकर बोदाडे अखेर आपल्या कुटुंबाकडे परतला आहे. 2018 साली अवघ्या 19 व्या वर्षी घराबाहेर पडलेला जयेश आज पुन्हा एकदा वडिलांच्या मिठीत सामावला आहे. या पुनर्मिलनाचा क्षण पाहणाऱ्यांच्या डोळ्यांत अश्रू तरळले.
Related News
2018 : घरातून बाहेर पडला… आणि परतलाच नाही
अकोला जिल्ह्यातील खदान परिसरात राहणारा जयेश बोदाडे हा 2018 साली आपल्या आई आणि भावासोबत घराबाहेर पडला होता. काही कामानिमित्त बाहेर गेलेला जयेश काही वेळातच कुटुंबीयांपासून वेगळा झाला. सुरुवातीला कुटुंबीयांना वाटले की तो जवळपासच असेल, थोड्याच वेळात परत येईल. मात्र वेळ जात गेला, दिवस सरले… आणि जयेश घरी परतलाच नाही.
मोबाईल फोन बंद. कोणताही संपर्क नाही. नातेवाईक, मित्र, ओळखीच्या ठिकाणी चौकशी सुरू झाली. मात्र जयेशचा कोणताही ठावठिकाणा लागला नाही. त्याचे वडील सुधाकर बोदाडे यांची चिंता वाढत चालली होती. अखेर त्यांनी अकोल्यातील खदान पोलीस ठाण्यात आपल्या मुलाच्या बेपत्ता होण्याची अधिकृत तक्रार दाखल केली.
पोलिसांचा तपास… पण वर्षानुवर्षे कोणताही धागा नाही
तक्रार दाखल होताच पोलिसांनी तपास सुरू केला. फोटो, वर्णन, नातेवाईकांची चौकशी, रेल्वे स्थानकांवरील शोध, इतर जिल्ह्यांत माहिती पाठवणे शक्य ते सर्व प्रयत्न करण्यात आले. मात्र जयेशचा कुठलाच मागमूस सापडत नव्हता.
महिने सरले… वर्षे उलटली… प्रत्येक सण, प्रत्येक वाढदिवस, प्रत्येक घरातील कार्यक्रम हा जयेशशिवाय अपूर्ण वाटू लागला. “तो कुठेतरी जिवंत असेल का?” हा प्रश्न बोदाडे कुटुंबाला सतत छळत होता.
काळ जसजसा पुढे गेला, तसतशी आशा मावळत चालली होती. तरीही वडिलांनी मनात एक कोपरा जपून ठेवला होता – माझा मुलगा एक दिवस परत येईल…
अकोला ते शिमला : पोटासाठी सुरू झाला भटकंतीचा प्रवास
दरम्यानच्या काळात जयेशचे आयुष्य पूर्णपणे वेगळ्या वळणावर गेले होते. घरापासून दूर गेलेला जयेश कोणत्याही ठराविक दिशेशिवाय भटकत राहिला. पोट भरण्यासाठी तो वेगवेगळ्या ठिकाणी मजुरी करत राहिला.
कधी बांधकामावर, कधी छोट्या कामांवर… त्याच्याकडे ओळखपत्र नव्हते, स्थिर ठिकाण नव्हते, ना कुणी ओळखीचे. तरीही तो शांतपणे जगण्याचा प्रयत्न करत होता. अशाच भटकंतीत तो थेट हिमाचल प्रदेशातील शिमला जिल्ह्यातील रामपूर बुशहर परिसरात पोहोचला. इथे त्याला एका गोशाळेत काम मिळाले.
खाणे, राहणे आणि रोजच्या गरजा भागवण्यासाठी त्याने त्या गोशाळेतच काम सुरू केले. साधं आयुष्य, शांत वातावरण आणि कोणतेही प्रश्न न विचारणारे लोक – जयेश याच गोष्टींमध्ये रमला.
भूतकाळापासून तुटलेला दुवा
गोशाळेत काम करत असताना जयेशने कधीही आपल्या कुटुंबाबद्दल, गावाबद्दल किंवा भूतकाळाबद्दल कोणालाही काही सांगितले नाही.
तो कोण आहे? कुठून आला आहे? याची कोणालाही कल्पना नव्हती. ओळखपत्र नसतानाही तो कुठलाही गोंधळ न घालता काम करत होता. आठ वर्षे तो पूर्णपणे वेगळ्या ओळखीने, वेगळ्या आयुष्यात जगत होता.
पोलिसांची नियमित तपासणी… आणि नशिबाने दिलेला धागा
अलीकडेच हिमाचल प्रदेशातील स्थानिक पोलिसांनी गोशाळेतील कामगारांची नियमित तपासणी सुरू केली. सर्व कामगारांकडून ओळखपत्र मागवण्यात आले. इतर सर्वांकडे कागदपत्रे होती, मात्र जयेशकडे एकही ओळखपत्र नव्हते. ही बाब पोलिसांच्या लक्षात आली.
पोलिसांनी त्याला चौकीत नेऊन चौकशी केली. सुरुवातीला तो फारसं काही बोलत नव्हता. मात्र हळूहळू चौकशी पुढे गेली आणि पहिल्यांदाच जयेशने आपण महाराष्ट्रातील अकोला जिल्ह्यातील असल्याचे सांगितले.
अकोल्यातील जुनं प्रकरण पुन्हा उघडलं
ही माहिती मिळताच हिमाचल पोलिसांनी तत्काळ अकोल्यातील खादन पोलीस ठाण्याशी संपर्क साधला. तपासात धक्कादायक बाब समोर आली 2018 साली दाखल झालेलं जयेश बोदाडे बेपत्ता प्रकरण अजूनही नोंदवलेलं होतं. नाव, वय, वर्णन जुळत होतं. आठ वर्षांनंतर एक हरवलेली फाईल पुन्हा उघडली गेली.
व्हिडिओ कॉल… आणि ओळखीचा तो क्षण
तपासाची खात्री करण्यासाठी पोलिसांनी जयेशचा व्हिडिओ कॉलद्वारे त्याच्या वडिलांशी संपर्क साधला. स्क्रीनवर मुलाचा चेहरा दिसताच वडील सुधाकर बोदाडे यांना क्षणाचाही विलंब लागला नाही. “हा माझाच मुलगा आहे…” इतकंच बोलताना त्यांचा आवाज भरून आला. आठ वर्षांपासून ज्याची केवळ आठवण उरली होती, तो मुलगा जिवंत समोर दिसत होता.
त्या क्षणी अश्रू अनावर झाले.
14 जानेवारी : प्रत्यक्ष भेटीचा दिवस
सर्व प्रक्रिया पूर्ण झाल्यानंतर 14 जानेवारी रोजी सुधाकर बोदाडे एकटेच शिमल्याला रवाना झाले. स्थानिक पोलीस ठाण्यात वडील आणि मुलाची प्रत्यक्ष भेट घडवून आणण्यात आली. जसा जयेश वडिलांसमोर आला… दोघेही एकमेकांच्या मिठीत कोसळले. आठ वर्षांचा विरह, आठ वर्षांची वेदना आणि आठ वर्षांची प्रतीक्षा – त्या एका मिठीत सामावली होती. उपस्थित पोलिस कर्मचारी, स्थानिक नागरिक सगळ्यांचेच डोळे पाणावले.
‘माझा मुलगा जिवंत आहे… हेच मोठं’
या भेटीनंतर वडील सुधाकर बोदाडे म्हणाले, “आम्ही कधीही आशा सोडली नाही. आज माझा मुलगा जिवंत आहे, हेच आमच्यासाठी सर्वात मोठं आहे.” जयेशलाही घरी परतण्याचा आनंद होता. “काय झालं, कसं झालं, हे मला नीट आठवत नाही. पण आज मी पुन्हा माझ्या कुटुंबासोबत आहे,” असं तो भावूकपणे म्हणाला.
प्रशासन आणि पोलिसांची महत्त्वाची भूमिका
या संपूर्ण प्रकरणात हिमाचल प्रदेश आणि महाराष्ट्र पोलिसांच्या समन्वयामुळे आठ वर्षांनंतर हरवलेला तरुण आपल्या कुटुंबाकडे परतू शकला.
नियमित तपासणी, संवेदनशील चौकशी आणि तत्पर संपर्क यामुळे हा चमत्कार घडून आला.
आशेचा संदेश देणारी कहाणी
अकोला ते शिमला असा तब्बल हजारो किलोमीटरचा प्रवास, आठ वर्षांची बेपत्ता अवस्था आणि अखेर कुटुंबाशी पुनर्मिलन – ही कहाणी अनेक बेपत्ता व्यक्तींच्या नातेवाईकांसाठी आशेचा किरण ठरली आहे. कधी कधी नियती आपल्याला दूर नेते… पण परत आणायचा मार्गही तितक्याच अनपेक्षित पद्धतीने दाखवते, हेच या घटनेतून पुन्हा एकदा सिद्ध झालं आहे.
