“पप्पा, मला वाचवा…” मुलाचे अखेरचे शब्द आठवून शेखर सुमन भावूक; ११ वर्षांच्या आयुषच्या निधनाने आयुष्याला बसला मोठा धक्का
मुलाला वाचवण्यासाठी देश-विदेशातील डॉक्टरांकडून उपचारांचे प्रयत्न; वैयक्तिक आयुष्यात दुःखाचा डोंगर कोसळलेला असतानाही ‘देख भाई देख’मध्ये साकारल्या विनोदी भूमिका
मनोरंजनविश्वात आपल्या दमदार अभिनयाने, विनोदी शैलीने आणि प्रभावी व्यक्तिमत्त्वाने प्रेक्षकांच्या मनावर छाप पाडणारे अभिनेते शेखर सुमन यांच्या आयुष्यातील एक दुःखद प्रसंग आजही त्यांच्या मनात खोलवर कोरलेला आहे. प्रसिद्धी, यश आणि मनोरंजनविश्वातील लोकप्रियता मिळवतानाच त्यांना आपल्या अवघ्या ११ वर्षांच्या मुलाला गमावण्याचे असह्य दुःख सहन करावे लागले. मुलाच्या आजारपणातील संघर्ष, त्याला वाचवण्यासाठी केलेले प्रयत्न आणि अखेरच्या क्षणी त्याने केलेली आर्त विनवणी आठवताना शेखर सुमन भावूक झाले. ‘पप्पा, मला वाचवा… मला जायचं नाहीये,’ हे मुलाचे शब्द आजही त्यांच्या मनात घुमत असल्याचे त्यांनी सांगितले.
शेखर सुमन आणि त्यांच्या पत्नी अलका सुमन यांच्या आयुष्यात मुलगा आयुषच्या निधनाने कधीही न भरून निघणारी पोकळी निर्माण झाली. आयुषला हृदयाशी संबंधित दुर्मीळ आजार होता. त्याच्या आजाराचे निदान झाल्यानंतर संपूर्ण कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर कोसळला. मुलाचे वय लहान असल्याने आणि त्याची प्रकृती गंभीर असल्याने त्याला वाचवण्यासाठी पालकांनी शक्य ते सर्व प्रयत्न केले. मात्र, इतके प्रयत्न करूनही नियतीने त्यांच्यासमोर मोठे आव्हान उभे केले. अखेर १९९५ मध्ये आयुषने या जगाचा निरोप घेतला.
Related News
मुलाला वाचवण्यासाठी देश-विदेशात उपचारांचे प्रयत्न
आयुषच्या आजारपणाचा काळ सुमन कुटुंबासाठी अत्यंत कठीण होता. मुलाला गंभीर आजार असल्याचे समजल्यानंतर त्याच्यावर योग्य उपचार व्हावेत, यासाठी शेखर सुमन यांनी अनेक प्रयत्न केले. देशातील डॉक्टरांबरोबरच परदेशातील वैद्यकीय तज्ज्ञांचीही मदत घेण्याचा प्रयत्न करण्यात आला. मात्र, आजाराचे गांभीर्य आणि उपचारांमधील अडचणी यामुळे कुटुंबाची चिंता दिवसेंदिवस वाढत होती.
डॉक्टरांनी सुरुवातीला आयुष काही महिनेच जगू शकेल, असे सांगितले होते. मात्र, त्याने अपेक्षेपेक्षा अधिक काळ आजाराशी झुंज दिली. या काळात त्याच्या प्रकृतीकडे लक्ष देणे, उपचारांची व्यवस्था करणे आणि कुटुंबाला मानसिक आधार देणे, अशा अनेक जबाबदाऱ्या शेखर सुमन यांच्यावर होत्या.
आपल्या मुलाला त्रास होताना पाहणे, त्याच्या वेदना कमी करण्यासाठी प्रयत्न करूनही अपेक्षित परिणाम न मिळणे आणि त्याचे आयुष्य वाचवण्यासाठी आपण असमर्थ ठरत असल्याची जाणीव होणे, हा कोणत्याही पालकासाठी अत्यंत वेदनादायी अनुभव असतो. शेखर सुमन यांनीही या कठीण प्रसंगाचा सामना केला. मुलाला वाचवण्यासाठी त्यांनी प्रयत्नांची पराकाष्ठा केली; मात्र अखेरीस त्यांना आयुषला गमवावे लागले.
आर्थिक अडचणी आणि मानसिक तणावाचा दुहेरी सामना
आयुषच्या आजारपणाच्या काळात शेखर सुमन यांच्या व्यावसायिक आयुष्यातही अनेक अडचणी होत्या. त्यावेळी त्यांच्याकडे फारसे काम नव्हते. एका बाजूला मुलाच्या उपचारांची चिंता, तर दुसऱ्या बाजूला आर्थिक परिस्थिती आणि करिअरमधील अनिश्चितता, अशा दुहेरी संकटांचा त्यांना सामना करावा लागत होता.
एका मुलाखतीत या काळातील आठवणी सांगताना शेखर सुमन यांनी आपण पूर्णपणे खचून गेलो होतो, असे स्पष्ट केले. मुलाची काळजी घेण्यासाठी पुरेसे पैसे कमवत नसल्याची खंतही त्यांच्या मनात होती. अशा परिस्थितीत कुटुंबाच्या वेदना आणि स्वतःच्या व्यावसायिक जबाबदाऱ्या यांचा समतोल साधणे त्यांच्यासाठी अत्यंत कठीण ठरले.
याच काळात त्यांना ‘देख भाई देख’ या लोकप्रिय दूरचित्रवाणी मालिकेत काम करण्याची संधी मिळाली. वैयक्तिक आयुष्यात इतके मोठे दुःख सुरू असताना काम करणे आणि पडद्यावर प्रेक्षकांना हसवणे, हे त्यांच्यासाठी सोपे नव्हते.
सेटवरील फोनची घंटी वाजताच वाढायची धडधड
‘देख भाई देख’च्या चित्रीकरणादरम्यान शेखर सुमन यांच्यासाठी सेटवर एक टेलिफोन ठेवण्यात आला होता. मुलाच्या प्रकृतीबद्दल आणि घरातील परिस्थितीबद्दल कुटुंबीय त्यांना त्या फोनवरून माहिती देत असत. त्यामुळे फोनची प्रत्येक घंटी त्यांच्यासाठी चिंतेचा विषय बनली होती.
फोन वाजला की त्यांच्या हृदयाची धडधड वाढत असे. काही वाईट बातमी तर नाही ना, या भीतीने ते फोन उचलत असत. घरून परिस्थितीची माहिती घेतल्यानंतर त्यांना पुन्हा चित्रीकरणासाठी परतावे लागत असे. वैयक्तिक आयुष्यात दुःखाचा डोंगर कोसळलेला असताना पडद्यावर विनोदी भूमिका साकारण्याची जबाबदारी पार पाडणे, हा त्यांच्या आयुष्यातील सर्वांत कठीण काळांपैकी एक होता.
कलाकारांच्या आयुष्यातील पडद्यामागच्या संघर्षाची जाणीव या अनुभवातून होते. प्रेक्षकांना हसवणाऱ्या कलाकाराच्या वैयक्तिक आयुष्यात किती मोठे दुःख दडलेले असू शकते, याचे हे उदाहरण आहे.
‘बाबा, मला जायचं नाहीये… कृपया मला वाचवा’
आयुषच्या अखेरच्या दिवसांची आठवण सांगताना शेखर सुमन यांना सर्वाधिक वेदना झाल्या त्या मुलाच्या शेवटच्या शब्दांची. मुलाची प्रकृती खालावत असताना त्याने वडिलांचा हात धरला आणि आपल्याला जगायचे असल्याचे सांगितले. त्याने केलेली ती आर्त विनवणी आजही त्यांच्या मनात कायम असल्याचे त्यांनी सांगितले.
“बाबा, मला जायचं नाहीये. कृपया मला वाचवा,” असे शब्द आयुषने उच्चारले होते. त्या क्षणी त्याच्यासोबत असलेल्या प्रत्येक व्यक्तीला त्याने आपले प्रेम व्यक्त केले. मुलाच्या या आठवणी सांगताना शेखर सुमन यांनी आयुषचे वर्णन देवदूतासारखा मुलगा असे केले.
मुलाच्या मनातील जगण्याची इच्छा आणि त्याला वाचवण्यासाठी धडपडणाऱ्या आई-वडिलांची असहायता यामुळे हा प्रसंग अधिक वेदनादायी ठरतो. मुलाला वाचवण्यासाठी सर्व प्रयत्न करूनही त्याच्या आयुष्याबद्दल काहीही निश्चित करता येत नसल्याची भावना पालकांसाठी किती कठीण असते, हे त्यांच्या आठवणींतून स्पष्ट होते.
मुलाच्या निधनानंतरही न भरलेली पोकळी
१९९५ मध्ये आयुषच्या निधनानंतर शेखर सुमन आणि त्यांच्या कुटुंबाला या दुःखातून सावरण्यासाठी मोठा काळ लागला. मुलाच्या आठवणी, त्याच्यासोबत घालवलेले क्षण आणि त्याच्या आजारपणातील संघर्ष या गोष्टी त्यांच्या आयुष्याचा कायमचा भाग बनल्या.
आयुषला वाचवण्यासाठी आपण सर्वतोपरी प्रयत्न केले, तरी त्याला गमवावे लागले, ही वेदना त्यांच्या मनात आजही कायम आहे. यशस्वी कारकीर्द, लोकप्रियता आणि आर्थिक प्रगती असूनही आपल्या मुलाचे आयुष्य वाचवता आले नाही, ही सल कोणत्याही पालकाप्रमाणे त्यांनाही सतावत राहिली.
शेखर सुमन यांच्या या आठवणी केवळ एका प्रसिद्ध अभिनेत्याच्या वैयक्तिक दुःखाची कहाणी नाहीत, तर संकटाच्या काळात माणूस किती असहाय होऊ शकतो, याचीही जाणीव करून देतात. पडद्यावर विनोद सादर करून प्रेक्षकांना आनंद देणाऱ्या कलाकाराने पडद्यामागे आपल्या आयुष्यातील सर्वांत मोठ्या दुःखाशी सामना केला. काळ पुढे सरकला, आयुष्यात अनेक बदल झाले; मात्र मुलाच्या आठवणी आणि त्याचे अखेरचे शब्द त्यांच्या मनात आजही कायम आहेत.
