साध्या गावातून सुरू झालेला प्रवास

तटीय कर्नाटकातील कुंडापुरा तालुक्यातील केराडी या छोट्याशा गावात ऋषभ  शेट्टी म्हणून त्यांचा जन्म झाला. गावाकडचं साधं आयुष्य, परंपरा आणि लोककला यांचा त्यांच्यावर लहानपणापासूनच प्रभाव होता. पुढे हाच सांस्कृतिक ठेवा त्यांच्या सिनेमात ठळकपणे दिसून येतो.

मोठी स्वप्नं पाहणाऱ्या या तरुणाने आपल्या ध्येयासाठी बेंगळुरू गाठलं. मात्र हा प्रवास सोपा नव्हता. थिएटरमध्ये काम करताना त्यांनी अनेक छोट्या-मोठ्या नोकऱ्या केल्या — पाण्याच्या बाटल्या विकणे, हॉटेलमध्ये काम करणे, अशा अनेक कामांमधून त्यांनी स्वतःचा उदरनिर्वाह केला. पण अभिनय आणि कथाकथनाची ओढ त्यांनी कधीच सोडली नाही.

 थिएटर आणि यक्षगानचा प्रभाव

ऋषभ शेट्टी यांच्या अभिनयाची खरी शिदोरी म्हणजे थिएटर आणि यक्षगान. यक्षगान ही कर्नाटकातील पारंपरिक नाट्यकला असून त्यातील अंगभूत नाट्यमयता, देहबोली आणि भावनांची तीव्रता त्यांच्या अभिनयात स्पष्ट दिसते. रंगभूमीने त्यांना संयम, शिस्त आणि व्यक्तिरेखेच्या मुळाशी जाण्याची सवय दिली.

 पडद्यामागून पडद्यापुढे

सुरुवातीच्या काळात त्यांनी चित्रपटसृष्टीत थेट हिरो म्हणून उडी घेतली नाही. त्यांनी पडद्यामागे काम करत अनुभव गोळा केला.
‘तुगलक’ (2012), ‘लूसिया’ (2013), ‘उलिदावरु कंडंते’ (2014) अशा चित्रपटांत त्यांनी सहाय्यक भूमिका साकारल्या. या काळात त्यांनी कॅमेरा, पटकथा, एडिटिंग, दिग्दर्शन यांचे बारकावे शिकले.

 दिग्दर्शक म्हणून दमदार एन्ट्री

२०१६ मध्ये ‘रिकी’ या चित्रपटातून त्यांनी दिग्दर्शनात पदार्पण केलं. सामाजिक विषय हाताळण्याची त्यांची शैली इथे दिसून आली. मात्र खरी ओळख मिळाली ती ‘किरिक पार्टी’ मुळे. कॉलेज लाइफ, मैत्री आणि भावना यांचं वास्तववादी चित्रण करणाऱ्या या चित्रपटाने बॉक्स ऑफिसवर मोठं यश मिळवलं आणि ऋषभ शेट्टी नावाचा दिग्दर्शक चर्चेत आला.

 राष्ट्रीय पातळीवर दखल

‘सरकारी हि. प्रा. शाळा, कासरगोडु’ (2018) या चित्रपटाने त्यांच्या सर्जनशीलतेला राष्ट्रीय स्तरावर दाद मिळवून दिली. मुलांच्या शिक्षणाच्या प्रश्नावर आधारित या चित्रपटाला राष्ट्रीय पुरस्कार मिळाला. इथून पुढे ऋषभ शेट्टी केवळ मनोरंजन करणारे नव्हे तर सामाजिक भान असलेले चित्रपटकार म्हणून ओळखले जाऊ लागले.

 ‘कांतारा’ – सुवर्णक्षण

२०२२ मध्ये आलेल्या ‘कांतारा’ ने तर इतिहासच घडवला. लोककथा, देवपरंपरा, निसर्ग आणि मानव यांच्यातील नातं यावर आधारित हा चित्रपट प्रेक्षकांच्या मनात घर करून गेला. या चित्रपटात लेखन, दिग्दर्शन आणि मुख्य भूमिका — तिन्ही जबाबदाऱ्या ऋषभ शेट्टी यांनीच सांभाळल्या. त्यांचा अभिनय, विशेषतः क्लायमॅक्समधील दैवी आविष्कार, प्रेक्षकांना थरारून गेला. या चित्रपटासाठी त्यांना राष्ट्रीय पुरस्कार (सर्वोत्कृष्ट अभिनेता) मिळाला.

 ‘वन मॅन आर्मी’ का म्हणतात?

ते फक्त पडद्यावर दिसणारे अभिनेता नाहीत, तर कथेला जीव देणारे कथाकार, दिग्दर्शक आणि लेखक म्हणूनही तितकेच प्रभावी आहेत. त्यांच्या सर्जनशील दृष्टिकोनामुळे प्रत्येक चित्रपटात एक वेगळी ओळख निर्माण होते. कथानकाची मांडणी, पात्रांची रचना आणि भावनांची सखोलता यामुळे त्यांच्या कामात एक वेगळाच दर्जा दिसून येतो. ते केवळ मनोरंजन करत नाहीत, तर प्रेक्षकांना विचार करायला भाग पाडतात.

त्यांच्या चित्रपटांमध्ये स्थानिक संस्कृती, परंपरा, लोकविश्वास आणि मातीचा सुगंध स्पष्ट जाणवतो. ग्रामीण जीवन, लोककला आणि निसर्गाशी जोडलेली माणसं यांना त्यांनी पडद्यावर जिवंत केलं आहे. त्यामुळे त्यांची कथा प्रादेशिक मर्यादेत न राहता सर्वांना आपली वाटते. त्यांनी सिद्ध करून दाखवलं की स्थानिक भाषेत, स्थानिक कथांवर आधारित सिनेमा देखील जागतिक स्तरावर पोहोचू शकतो. प्रामाणिकपणा आणि मुळांशी असलेली नाळ हीच त्यांच्या यशाची खरी गुरुकिल्ली ठरली आहे.

 जमिनीशी जोडलेला सुपरस्टार

ऋषभ शेट्टी यांचा प्रवास सांगतो की यशासाठी मोठं शहर, मोठं घर किंवा मोठी पार्श्वभूमी गरजेची नसते — गरज असते ती स्वप्नांवर विश्वास ठेवण्याची. साध्या सुरुवातीपासून राष्ट्रीय कीर्तीपर्यंत पोहोचलेला हा कलाकार खरोखरच भारतीय सिनेमातील प्रेरणादायी चेहरा आहे

read also:https://ajinkyabharat.com/aaja-piya-tohe-pyaar-doon-is-still-a-super-hit-even-after-59-years/